Pisanie artykułów na bloga dla agencji marketingowych

Kolumna do pisania jest celowo prosta: jeden blok naraz, w siedmiu rodzajach, z których faktycznie składa się wpis na bloga – dwa poziomy nagłówków, akapity, cytaty blokowe, listy punktowane i numerowane oraz linie podziału. Pogrubienie, kursywę, kod w tekście, przekreślenie i linki wpisujesz jako znaczniki w samym tekście, a blok pokazuje swoją wyrenderowaną formę, gdy go opuszczasz, i swoje źródło, gdy w nim jesteś – nic nie chowa się za paskiem formatowania.

To ta sama gramatyka edycji, której notatki ze spotkań używają gdzie indziej w konsoli, więc piszący, który robił notatki na spotkaniu z klientem, już wie, jak tu pisać. Wersje robocze zapisują się same podczas pisania z krótkim opóźnieniem, więc nie ma przycisku Zapisz do zapomnienia ani zgubionego akapitu, gdy laptop zamyka się w połowie zdania.

Pasek obok edytora liczy to, co jest na stronie: słowa, znaki, zdania i czas czytania, który podaje przyjęte tempo zamiast tajemniczej liczby minut. Do tego dochodzi wskaźnik czytelności Flesch z poziomem trudności, opisany jako liczony z długości zdań i słów tego konkretnego szkicu – wzór, który możesz sprawdzić, a nie zastrzeżona ocena.

Wszystko na tym pasku porusza się, bo poruszył się tekst. Nie ma tu trudności słowa kluczowego, luki względem konkurencji ani zmyślonej oceny na sto punktów, bo żadnej z nich nie da się uczciwie wyliczyć z pliku tekstowego, a narzędzie nie udaje inaczej. To, co zostaje, jest mniejsze i całkowicie wiarygodne – to celowy kompromis.

Wytyczne obejmują to, co naprawdę decyduje, czy wpis da się czytać i udostępniać: tytuł o sensownej długości, tytuł meta mieszczący się w tym, co pokazuje wynik wyszukiwania, opis meta, który nie jest ani pusty, ani ucięty, wstęp zaczynający się od akapitu, a nie nagłówka, przynajmniej kilka prawdziwych sekcji, akapity, które nie zamieniły się w ścianę tekstu, coś, co rozbija stronę, przynajmniej jeden link oraz czytelność powyżej progu. Trzy kolejne pojawiają się dopiero, gdy mają zastosowanie – cel liczby słów, który sam ustawiasz, oraz dwie dla śledzonych fraz.

Podawane są jako liczba spełnionych na tle wszystkich sprawdzanych, każda z jednym prostym zdaniem, dlaczego to ma znaczenie. Lista, której permanentnie brakuje trzech punktów, uczy, żeby ją ignorować, więc kontrola, której jeszcze nie możesz spełnić, po prostu się nie pokazuje – i nic tutaj nie twierdzi, że wie, co nagradza algorytm rankingowy.

Wpis może nieść garść fraz, wokół których ma się kręcić, podanych wprost z list słów kluczowych tego klienta, więc piszący wybiera z badań, które zespół już wykonał, zamiast wpisywać frazę z pamięci. Dla każdej z nich pasek pokazuje, gdzie faktycznie się pojawia – tytuł, nagłówki, treść, meta – czyli różnicę między frazą, o której jest tekst, a frazą wspomnianą raz w dziewiątym akapicie.

Czego celowo nie dokłada, to liczby wolumenu ani konkurencji, bo za narzędziem nie stoją żywe dane wyszukiwania. Nazwanie fraz i policzenie ich użycia jest uczciwe; ubranie tego w liczbę, której nikt nie zmierzył, już nie – a klient, który dostrzeże tę różnicę, przestaje ufać także reszcie raportu.

Tytuł meta, opis meta i slug to pola przy wpisie, a nie dopisek doklejony w chwili publikacji, a karta podglądu układa je tak, jak układany jest wynik wyszukiwania, więc widzisz, gdzie opis zostałby ucięty. Karta wprost mówi, że jest podglądem formatu, a nie żywym wynikiem wyszukiwania, i niczego nie pobiera.

Istnieje, bo pola meta to ta część wpisu, którą pisze się na końcu, byle jak, ktokolwiek akurat wkleja tekst do CMS-a. Pisanie ich obok szkicu – gdy teza wpisu jest wciąż w głowie – sprawia, że opisują artykuł, zamiast powtarzać jego tytuł.

Panel Assist tworzy szkice z podpiętego tematu i słów, które już są w tekście: tytuły robocze w pięciu wariantach, plan sekcji z notatką, po co jest każda z nich, akapit otwierający, pierwszy szkic sekcji pod wybranym nagłówkiem albo opisy pod wyszukiwarkę w długości, która faktycznie się wyświetla. To samo zapytanie zawsze zwraca te same szkice, a panel wprost mówi, skąd pochodzą.

To rusztowanie do przepisania głosem klienta, tak też jest opisane, a nie podane za autorstwo. W tym właśnie tkwi uczciwość: struktura startowa zdejmuje najgorsze dwadzieścia minut pisania wpisu, a udawanie, że gotowy artykuł napisała maszyna, tylko podważyłoby zaufanie redaktora do każdej linijki.

Lista jest zawężona do jednego klienta naraz i pogrupowana tematami, z filtrem tematu, stanami szkicu i gotowości, wyszukiwaniem po tytułach oraz liczbą słów przy każdym wierszu, więc redaktor widzi cały program treści konta i to, jak daleko zaszedł każdy tekst.

Publikacja to eksport, a nie rurociąg wydawniczy, o którym musielibyśmy udawać, że łączy się z każdym CMS-em na świecie: wpis kopiujesz jako Markdown albo jako HTML i wklejasz tam, gdzie żyje strona. Eksport HTML maskuje tekst i odrzuca każdy link, którego schemat nie jest zwykłym schematem webowym, więc to, co opuszcza narzędzie, bezpiecznie wkleisz na stronę.