Pisanie artykułów na bloga dla agencji marketingowych

Kolumna do pisania jest celowo prosta: jeden blok naraz, w siedmiu rodzajach, z których faktycznie składa się wpis na bloga – dwa poziomy nagłówków, akapity, cytaty blokowe, listy punktowane i numerowane oraz linie podziału. Pogrubienie, kursywę, kod w tekście, przekreślenie i linki wpisujesz jako znaczniki w samym tekście, a blok pokazuje swoje źródło tylko wtedy, gdy w nim jesteś.

Wokół niej jest wszystko, czego potrzebuje długa sesja. Wiersz stanu w edytorze informuje, że wpis się zapisuje, jest zapisany, nie udało się go zapisać (z przyciskiem ponowienia) albo że brakuje połączenia i edytor ponawia próbę. Cofanie i ponawianie obejmują cały dokument, ukośnik w pustym bloku zmienia jego typ, a wklejenie z Google Docs, Word lub strony internetowej zachowuje nagłówki, listy, pogrubienia, kursywę i linki. Tryb skupienia ukrywa pasek, a struktura wpisu pozwala przesunąć całą sekcję w górę lub w dół.

Pasek obok edytora liczy to, co jest na stronie: słowa, znaki, zdania i czas czytania, który podaje przyjęte tempo. Do tego dochodzi wskaźnik czytelności Flesch z poziomem trudności, opisany jako liczony z długości zdań i słów tego konkretnego szkicu.

Wszystko na tym pasku porusza się, bo poruszył się tekst. Liczby słów, czas czytania, czytelność i kontrole struktury wynikają z tekstu, więc każdą liczbę można prześledzić do szkicu.

Wytyczne obejmują to, co decyduje, czy wpis da się czytać i udostępniać: sensowną długość tytułu, tytuł i opis meta mieszczące się w wyniku wyszukiwania, wstęp zaczynający się od akapitu, przynajmniej kilka prawdziwych sekcji, akapity, które nie zamieniły się w ścianę tekstu, coś, co rozbija stronę, link oraz czytelność powyżej progu. Trzy kolejne pojawiają się dopiero, gdy mają zastosowanie – cel liczby słów, który ustawiasz, oraz dwie dla śledzonych fraz. Podsumowanie liczy, ile jest spełnionych z tych, które są sprawdzane.

Obok działają sugestie stylistyczne, mierzone w ten sam sposób: długie zdania, prawdopodobna strona bierna, przysłówki na „-ly”, słowa-wypełniacze, asekuracyjne sformułowania, powtarzające się początki zdań i frazesy. To sugestie, które osoba pisząca może odrzucić, a żadna z nich nie zmienia licznika ani wytycznej.

Wpis może mieć przypisaną garść fraz, wokół których ma się kręcić, podanych z list słów kluczowych tego klienta, więc osoba pisząca wybiera z badań, które zespół już wykonał. Dla każdej z nich pasek pokazuje, gdzie faktycznie się pojawia: w tytule, nagłówkach, treści i opisie meta.

Nazwanie fraz i policzenie ich użycia utrzymuje pasek w uczciwości, bo każda liczba wraca do słów na stronie.

Tytuł meta, opis meta i slug to pola przy wpisie, a nie dopisek robiony w chwili publikacji, a karta podglądu układa je tak, jak układany jest wynik wyszukiwania, więc widać, gdzie opis zostałby ucięty. Karta mówi, że jest podglądem formatu, a nie żywym wynikiem wyszukiwania, i niczego nie pobiera.

Pisanie ich obok szkicu, gdy teza wpisu jest jeszcze w głowie, sprawia, że opisują artykuł, zamiast powtarzać jego tytuł. Gdy AI Writer planuje wpis, proponuje wszystkie trzy do edycji.

Przekazujesz brief do AI Writer: o czym ma być wpis, jakiego rodzaju (poradnik, lista, porównanie, pytanie lub przewodnik), jak długi – od około 800 do około 3 000 słów – jakie słowa kluczowe ma obsłużyć, dla kogo jest, w jakim tonie i do jakiego wezwania do działania prowadzi. Nie zaczyna od pisania, tylko proponuje plan: warianty tytułu, tytuł meta, opis meta i slug, intencję wyszukiwania, to, co dostaje czytelnik, każdą sekcję z celem, punktami do omówienia, śródtytułami i przewidywaną liczbą słów, FAQ oraz końcowe wezwanie do działania.

Edytujesz plan albo prosisz o inny, a dopiero gdy go zaakceptujesz, AI pisze cały wpis w edytorze. Trzyma się tego, co łączy dobre wpisy: wstępu, który odnosi się do sytuacji czytelnika, nagłówków zadających pytanie i od razu na nie odpowiadających, list łatwych do przejrzenia, FAQ i jasnego następnego kroku, ze słowami kluczowymi użytymi naturalnie. Fakty o kliencie pochodzą wyłącznie z jego własnych informacji, a AI ma polecenie, by nigdy nie zmyślać statystyk ani cytatów. Pracuje dalej, nawet gdy opuścisz stronę, a kontrola po napisaniu zaznacza wszystko, co warto sprawdzić drugi raz, na przykład liczbę, której dane nigdy nie podają, zdanie brzmiące jak szablon albo usunięty link.

Przy pojedynczym akapicie „Rewrite with AI” (przepisz z AI) oferuje „Improve”, „Shorten”, „Expand”, „Simplify”, „Fix grammar” i „More persuasive” (ulepszenie, skrócenie, rozwinięcie, uproszczenie, poprawę gramatyki, bardziej przekonujące brzmienie) albo Twoją własną instrukcję, z wariantami do podmiany akapitu lub wstawienia pod nim. Assist nadal przygotowuje tytuły, konspekty, wstępy, sekcję albo opisy meta.

Wpis ma własną historię. Podczas pisania edytor zapisuje punkt kontrolny co dziesięć minut, wersja zapisuje się po oznaczeniu wpisu jako „Ready” (gotowe) oraz przed szkicem od AI i po nim, a wersję można też zapisać ręcznie. Dowolną wersję można obejrzeć i przywrócić; to, co przywrócenie zastępuje, jest najpierw zapisywane, więc można je również cofnąć.

Lista jest zawężona do jednego klienta i pogrupowana tematami, ze stanami „Draft” (wersja robocza) i „Ready”, wyszukiwaniem i liczbą słów przy każdym wierszu, więc redaktor widzi cały program treści konta.

Publikacja to eksport pasujący do dowolnego CMS-a, z którego korzysta klient. Wpis kopiujesz jako Markdown lub HTML, kopiujesz z formatowaniem dla Google Docs lub WordPress albo pobierasz Markdown (opcjonalnie z blokiem metadanych front matter na tytuł, slug, opis i słowa kluczowe) lub samodzielny plik HTML. HTML zamienia znaki specjalne w tekście na encje i odrzuca każdy link, który nie jest zwykłym linkiem webowym.