Generator kampanii AI dla agencji, wbudowany w Bibliotekę główną

Kampanię opisujesz w najwyżej 600 znakach: produkt, ofertę, grupę odbiorców albo moment, wokół którego mają powstać tematy. Brief jest opcjonalny, ale jedno konkretne zdanie daje więcej niż zostawienie modelowi zgadywania. Potem wybierasz kąt, czyli „Core positioning”, „Promo & offer”, „New audience”, „Objection & proof” albo „Seasonal moment” (podstawowe pozycjonowanie marki, promocja i oferta, nowi odbiorcy, obiekcje i dowody, moment sezonowy), oraz to, co dostaje każdy temat. Słowa kluczowe można wyłączyć. Teksty występują w pięciu pakietach: „Google Search ads”, „Meta ads”, „Email”, „SMS” i „Social posts” (reklamy w sieci wyszukiwania Google, reklamy Meta, e-mail, SMS i posty w social media). Kreacji jest od zera do trzech na temat. Po zaznaczeniu wszystkiego oszacowanie pokazuje około 200 linii tekstu i 15 kreacji, więc coś odejmiesz, zanim cokolwiek powstanie.

Szkic opiera się na kliencie, a nie na ogólnym poleceniu. Dla każdej osoby, której rola obejmuje profile klientów, AI czyta profil i najnowszy ukończony research firmy, a karta mówi, z którego researchu skorzysta, albo ostrzega, że go brak lub że przebieg researchu jeszcze trwa. Liczba w szkicu – procent, cena, ocena – musi pochodzić z briefu albo ze zweryfikowanego zapisu klienta, a szkice łamiące wbudowane zasady pisania są odrzucane, zanim trafią do Biblioteki. Bez dostępu do profili AI pracuje na Twoim briefie i na tym, co klient ma już w Bibliotece, a karta też o tym informuje.

Kampania może dodać wygenerowany obraz do każdej koncepcji kreacji, a obraz jest zlecany na podstawie marki klienta, nie ogólnego wyglądu. Zlecenie zawiera kolory marki, nazwę kroju pisma nagłówków, kierunek obrazowania z wytycznych marki oraz logo jako obraz referencyjny. Logo pochodzi najpierw z ustawień marki, potem z folderu „Logos” w folderze „Design” w Plikach, a w końcu z researchu firmy; logo zbyt małe, by odtworzyć je czysto, jest pomijane. Model obrazu dostaje polecenie, by umieścić logo raz, małe, w jednym rogu, a krótki napis na obrazie złożyć krojem marki.

Marka zależy od uprawnień osoby, która uruchamia kampanię. Dostają ją członkowie zespołu, których dostęp obejmuje profile klientów, a o tym, czy dołączy też logo, decyduje uprawnienie do pobierania plików klienta. Bez dostępu do profili obraz powstaje wyłącznie z koncepcji, bez marki. Wynik rysuje model obrazu, więc logo i każdy napis na obrazie sprawdzasz równie uważnie jak projekt od grafika, zanim zgłosisz kreację do akceptacji; jeśli wolisz zlecić tę pracę grafikowi, w oknie dialogowym zostawiasz grafikę wyłączoną.

Szkice trafiają prosto do zwykłych narzędzi Biblioteki: tematy dostają status „Draft” (wersja robocza), listy słów kluczowych i kreacje – tag kampanii AI, a linie tekstu są zapisane pod swoim tematem. Nic z tego nie jest udostępnione klientowi i nic nie zostaje wysłane, opublikowane ani uruchomione. Szkice widzi każdy, kto widzi Bibliotekę tego klienta – mówi o tym wprost panel startowy – więc kampanię warto traktować jak niedokończoną pracę kogoś z zespołu.

Recenzja przebiega tak samo jak przy pracy napisanej przez człowieka. Otwierasz po kolei narzędzia, poprawiasz lub usuwasz to, co nie pasuje, i zgłaszasz do wewnętrznej akceptacji to, co gotowe; zasób potrzebuje akceptacji albo jawnego pominięcia jej przez osobę z uprawnieniem do akceptowania, zanim będzie można go udostępnić. Szkice kampanii nie mają zapisu recenzji, dopóki ktoś ich nie zgłosi, więc skrzynka Akceptacje milczy, aż zespół zacznie działać. Portal klienta wchodzi w skład planów Scale i Enterprise, a tam, gdzie klient go ma, zaakceptowany zasób można w nim udostępnić i wysłać do odpowiedzi samego klienta. Jeśli kampania zatrzyma się w połowie, to, co zdążyło powstać, zostaje, a karta wskazuje, czego brakuje.

Wybierasz klienta, a strona otwiera się jego paskiem Biblioteki: tematy, linie tekstu, słowa kluczowe, kreacje i recenzje czekające na decyzję, a obok liczba zasobów udostępnionych w portalu klienta. Pod kartą AI Campaign sekcja „Library at a glance” (Biblioteka na jedno spojrzenie) wymienia dwanaście wierszy, po jednym na każde narzędzie od Tematów po Akceptacje, ze zdaniem o tym, co w nim jest – na przykład ile list docelowych i wykluczających zawiera ile słów kluczowych albo ile e-maili wciąż jest wersjami roboczymi. Każdy wiersz ma link „Open” (otwórz) do swojego narzędzia, więc luka od razu zamienia się w zadanie do zrobienia.

Każda liczba opiera się na tej samej definicji co przełącznik w samym narzędziu, więc obie wartości się zgadzają; gdy narzędzie przechowuje dla jednego klienta ponad tysiąc wierszy, przegląd podaje liczbę dokładną. Narzędzie, którego Twoja rola lub plan nie obejmuje, pokazuje kłódkę – czyli „ukryte”, a nie „puste”. Odczyt, który się nie udał, pokazuje kreskę, nigdy zero. To rozróżnienie ma znaczenie, gdy cichy wiersz może znaczyć brak list słów kluczowych albo brak dostępu, żeby je zobaczyć.

Wybierasz w przełączniku „Wszyscy klienci”, a strona zamienia się w portfolio: pasek z głównymi liczbami zsumowanymi dla całej listy klientów, a pod nim tabela z wierszem na klienta i kolumną na każdy rodzaj zasobów Biblioteki, a tam, gdzie Twoja rola ma dostęp, także z researchem firmy. Sortujesz po kliencie albo po dowolnym rodzaju zasobów, żeby znaleźć konto bez kreacji, klienta z największą liczbą recenzji w kolejce albo takiego, który nigdy nie miał listy słów kluczowych. Klikasz nazwę i strona przechodzi do zestawienia tego klienta.

Sumy mówią, jaki zakres obejmują. Jeśli Twoja rola sięga po dany rodzaj zasobów tylko u części klientów, nagłówek pokazuje na przykład, że liczy „3 z 12 klientów”, zamiast podawać sumę cząstkową za całość, a ukryta komórka ma kłódkę, nie zero. Poniżej 1024 pikseli tabela układa się w karty. Dla osoby prowadzącej agencję to widok na poniedziałek: kto ma luki, kto czeka na recenzję i dokąd powinna trafić następna kampania.

Każde narzędzie Biblioteki zapisuje pracę pod tematem, więc tabela „By theme” (według tematu) czyta się jak mapę pokrycia. Każdy wiersz to jeden kąt z listami słów kluczowych, liniami tekstu, kreacjami, wpisami na bloga, zestawami skryptów rozmów, landing page, formularzami i e-mailami, które są pod nim zapisane. Temat z tekstami, ale bez kreacji, albo z kreacjami, ale bez listy słów kluczowych, widać bez otwierania jakiegokolwiek narzędzia, a każdy wiersz tematu prowadzi do Tematów, gdzie można go edytować.

Tabela pokazuje do 20 tematów na klienta i informuje, gdy skróciła listę. Zarchiwizowane tematy zwijają się do osobnej grupy, zachowane jako historia, a praca bez tematu trafia pod „Unassigned” (nieprzypisane), więc usunięty kąt nigdy nie ukrywa zasobu. Gdy kampania AI się kończy, jej nowe tematy robocze dołączają do tabeli razem z tym, co pod nimi napisano – chyba że klient ma już ponad 20 bieżących tematów; wtedy tabela wymienia najpierw te w toku i podaje, ile tematów pominęła.

Wiersz „Company research” (research firmy) na dole strony klienta pokazuje najnowszy przebieg jako chip ze statusem: „Not started”, „Queued”, „Running”, „Publishing”, „Complete”, „Partial” albo „Failed” (nie rozpoczęty, w kolejce, w toku, publikowanie, ukończony, częściowy, nieudany). Obok widać, jak przebieg się zaczął – przy onboardingu czy ręcznie – oraz czas względny, na przykład „completed 3d ago”. Link otwiera zakładkę „Research” klienta z pełnym zapisem. Skoro kampanie korzystają z najnowszego ukończonego researchu, to właśnie tę linię warto sprawdzić, zanim naciśniesz „Create AI campaign”.

Status researchu to dane z profilu klienta, więc zależy od dostępu do profili. Role bez niego nie widzą wiersza researchu, kolumny researchu w portfolio ani przebiegu wskazanego na karcie AI Campaign. Wiersz pokazuje wyłącznie status i czas, nigdy same ustalenia. Dzięki temu stronę można bezpiecznie otwierać w zespole, w którym relacją z klientem zajmuje się tylko część osób.