Google Bedrijfsprofiel-rapportage voor bureaus die lokale SEO doen

Het tabblad zoekwoorden toont de zoektermen die Google aan de vermelding toeschrijft als maandelijkse weergaveaantallen, elk gelabeld als merkgebonden of ontdekking. Een keuzeschakelaar filtert op één van de twee groepen, een tweede sorteert op weergaven of alfabetisch, en de aandeelkolom herrekent zich naar welk segment op het scherm staat. Merkgebonden termen worden weergegeven als tekst tussen haakjes in plaats van de naam van de klant, want de vorm van de term is het rapporteerbare feit: de naam alleen, de naam plus openingstijden, de naam plus recensies, de naam plus routebeschrijving.

Het aandeel ontdekking is het cijfer waarop een lokale retainer wordt beoordeeld. Merkgebonden weergaven groeien wanneer het merk groeit; weergaven uit ontdekking groeien wanneer de vermelding categorie- en bij-mij-in-de-buurt-zoekopdrachten begint te winnen die ze eerder niet won, en dat is precies het werk waarvoor een bureau wordt betaald. Het tabblad zet beide aandelen als kopcijfers neer, en voegt een derde toe die de branche meestal verbergt: welk percentage van de weergaven van het profiel de zoekwoordtabel überhaupt kan benoemen. Google schrijft niet elke weergave toe aan een benoemde zoekopdracht, dus staat de tabel onder de KPI voor weergaven in plaats van te doen alsof ze ermee aansluit.

Weergaven zijn een middel; acties zijn het doel. Het tabblad acties splitst de periode in de vijf dingen die een Bedrijfsprofiel kan vastleggen – websiteklikken, routebeschrijvingen, gesprekken, berichten en boekingen – als een kaart en een rij voor elk. Elke rij draagt het ruwe totaal, zijn afgeronde percentageaandeel van alle acties, een dagcijfer, en de rate die telt bij vergelijking: acties per duizend weergaven. Routebeschrijvingen en gesprekken domineren meestal bij een winkelpand, terwijl websiteklikken vooropgaan bij een dienstverlener, en die mix zien voorkomt dat een rapport elke vermelding hetzelfde behandelt.

Omdat de rate uit de tellers wordt afgeleid in plaats van ernaast opgeslagen, blijft ze kloppen als de periode verandert. Een rustige maand met een betere actierate is een ander gesprek dan een drukke maand met een slechtere, en het rapport laat je allebei zien. Een grafiek van gesprekken per weekdag staat naast de rate: belvolume volgt openingstijden eerder dan browsegedrag, dus valt de piek vaak op een andere dag dan de weergavepiek – nuttig bewijs wanneer een klant moet beslissen wanneer de balie bemand moet zijn of wanneer een actie moet lopen.

Het tabblad recensies begint met de verdeling in plaats van het gemiddelde: vijf balken van één tot vijf sterren, elk met een aantal en een afgerond percentage, en percentages die samen precies honderd vormen. Het gemiddelde staat erboven en wordt uit diezelfde balken herafgeleid, zodat een klant die de cijfers optelt uitkomt op het getal dat op de kaart staat. Vier tegels tonen de doorstroom over de periode – nieuwe recensies, gepubliceerde reacties, recensies die nog wachten en het totaal waarop het gemiddelde rust. De recente lijst toont elke recensie met een sterpil, een sentimenttag en de status van de reactie, met recensenten teruggebracht tot initialen. De gemiddelde beoordeling beweegt in punten en niet in procenten, en de KPI-kaart rapporteert het zo: 4,5 naar 4,6 is zes honderdsten, geen twee procent.

Je kunt klanten niet dwingen om vijf sterren achter te laten, maar je kunt wel elke recensie beantwoorden, en snel, en dat is een resultaat waarop een bureau aan te spreken is. Het tabblad reacties zet het als drie tegels neer: reactiepercentage over de recensies die in de periode binnenkwamen, mediane reactietijd in uren, en de omvang van de wachtrij zonder reactie. Het zegt met woorden dat een lagere mediaan de betere uitkomst is, in plaats van dat aan een kleur over te laten. Onder de tegels staat de werkvoorraad, elke recensie nog zonder eigen reactie, oudste eerst, met het aantal dagen dat hij wacht en een chip die opschaalt naarmate dat wachten oploopt. Een beoordeling is een niveau en geen totaal, dus vermenigvuldigt ze nooit mee als de periode breder wordt.

Lokale klanten hebben zelden maar één vermelding. Het tabblad vestigingen opent met een kaart per vestiging en daaronder een vergelijkingstabel: weergaven, de trend ten opzichte van de vorige periode, klantacties, actierate, gemiddelde beoordeling, nieuwe recensies en reactiepercentage, naast elkaar. Op een rij klikken herberekent het hele rapport op die vestiging – de KPI-band, de trend, de weergavemix, de zoekwoordtabel, de recensies en de reactiewachtrij versmallen er allemaal toe, en een vestigingschip in de werkbalk doet hetzelfde werk vanaf elke plek in het rapport. Een terugknop keert terug naar het totaaloverzicht.

Het totaaloverzicht doet de rekensom correct. Een gecombineerde gemiddelde beoordeling wordt gewogen naar het aantal recensies in plaats van de gemiddelden per vestiging te middelen, zodat een vestiging met veertig recensies er niet zeshonderd kan overstemmen. Weergaven, acties en berichten tellen op; beoordelingen, aantallen recensies en openstaande vragen zijn niveaus die blijven staan als de periode verandert. En omdat een echte portefeuille ongelijk is, is de vergelijking gebouwd om de zwakke vestiging naar boven te halen in plaats van hem weg te middelen: een dalende trend en een stapel onbeantwoorde recensies zijn precies waar de tabel voor bedoeld is.

Een lokale retainer wordt op drie vragen op volgorde beoordeeld: wordt de vermelding gezien, levert dat gezien worden gesprekken en routebeschrijvingen op, en houdt de beoordeling stand terwijl dat gebeurt. De tabbladen staan in die volgorde, de KPI-band vat alle drie samen, en de exportknop noemt de vestigingsscope en periode waaronder hij is genomen, zodat een dia in een presentatie terug te herleiden is. Bureaus vragen jaren na de naamswijziging nog steeds om een „Google Mijn Bedrijf-rapport”, en dit is dat rapport onder de huidige naam van het product.

Het is net zo belangrijk om te zeggen wat er niet in zit. Er zijn geen fotoweergavecijfers, omdat Google de oude Insights-API met pensioen stuurde en elk dashboard dat nog fotoweergaven toont, een cijfer laat zien dat niemand kan herleiden. Er zijn ook geen benchmarks van derden – het rapport vergelijkt een klant met zijn eigen vorige periode, nooit met een verzonnen sectorcijfer. Het koppelen van het Bedrijfsprofiel-account van de klant is een aparte installatiestap in de werkruimte; tot die tijd toont het rapport een deterministisch voorbeeldprofiel, zodat je de structuur ziet voordat je je eraan verbindt.